راهنمای نویسندگان

شرایط پذیرش مقاله در دوفصلنامه ادب عربی

 

دو فصلنامه ادب عربی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، نشریه‌‌ای علمی است که در سال، حداکثر در دو شماره منتشر می‌شود و شرایط پذیرش مقاله در آن به شرح ذیل است:

 

1. ویژگی‌های کلی مقاله

- مقاله باید نتیجه تحقیقات نویسنده (نویسندگان) باشد.

- مقاله نباید در نشریه دیگری منتشر شده باشد و تا پایان داوری نیز نباید به مجله دیگری فرستاده شود.

- چاپ مقاله، منوط به تأیید نهایی هیئت تحریریه است.

- پذیرش علمی مقاله، پس از تأیید هیئت داوران به آگاهی نویسنده خواهد رسید.

- مسئولیت مطالب و درستی محتوای مقاله بر عهده نویسنده است.

- ویراستار مجله در ویرایش ادبی و علمی مقاله بدون تغییر محتوای آن آزاد است.

- حجم مقاله براساس تنظیماتی که در بند 3 آمده است، به هیچ وجه نباید بیش از بیست صفحه شود.

- نام کامل نویسنده، مرتبه علمی، دانشگاه محل تدریس یا تحصیل، رشته تحصیلی، ایمیل (حتماً ایمیل دانشگاهی باشد) و شماره همراه نویسنده در صفحه جداگانه‌ای ضمیمه شود.

- مقاله‌‌های ارسال‌شده، بازگردانده نخواهد شد.

- ارسال مقاله تنها از طریق سامانه مجله ادب عربی دانشگاه تهران به نشانی https://jalit.ut.ac.ir  امکان‌‌پذیر است (برای این کار ابتدا باید از طریق گزینه «ورود به سامانه» در سامانه ثبت نام کنید).

 

2. اجزای مقاله

عنوان: نام کلی مقاله که گویا و بیانگر محتوای مقاله باشد.

مشخصات نویسنده: شامل نام و نام خانوادگی نویسنده، مرتبه علمی، رشته تحصیلی، دانشگاه محل تدریس یا تحصیل.

چکیده: شرح جامعی از مقاله با واژه­‌های محدود (بین 200 تا 250 واژه) شامل تصویری کلی از بیان مسئله، هدف، روش تحقیق و یافته‌‌هاست که باید تنها در یک بند تهیه و از پاراگراف‌­بندی آن خودداری شود.

واژه‌­های کلیدی: شامل پنج تا هفت واژه تخصصی که اهمیت آن‌ها در مقاله بیش از سایر واژه‌‌هاست.

مقدمه: شامل بیان مسئله، پرسش­های پژوهش، روش، هدف و ذکر پیشینه پژوهشی مقاله (به اجمال) و بیان نوآوری­‌های نویسنده در این زمینه است.

پیکره اصلی: شامل متن اصلی مقاله، مبانی نظری، بحث و تحلیل، تقسیم‌بندی‌های محتوایی و...

نتیجه‌‌: شامل نتایج منطقی و مفید مقاله که دستاورد پژوهش و پژوهشگر است.

پی­‌نوشت‌: درصورت وجود توضیحات ضروری اضافی طی متن، در انتهای مقاله و پس از نتیجه می­‌آید.

منابع: فهرست­‌نویسی ارجاعات مقاله برمبنای شیوه‌نامه مجله

چکیده انگلیسی: تعداد واژگان چکیده انگلیسی که در انتهای فایل اصلی مقاله می آید، باید 300 تا 500 واژه باشد و با قلم Times New Roman با اندازة 12 تایپ ­شود.

 

3. شیوه تنظیم متن

- مقاله باید بر صفحة A4، به قلم (فونت) ب. نازنین 13 (B Nazanin) برای عبارات فارسی و قلم تردیشنال عربیک 14 (Traditional Arabic) برای عبارات عربی با فاصله سطر 1 در محیط واژه‌‌پرداز (Word) نوشته شده باشد. همچنین فاصله باید از بالا و پایین صفحه، هرکدام 5 سانتی‌متر و از راست و چپ، هرکدام 5/4 سانتی‌متر باشد.

- چکیده، واژه­‌های کلیدی، منابع، ارجاعات داخل پرانتز، شعرها و هر مطلبی که درون پرانتز و جدول بیاید، در مقالات فارسی باید با اندازه 11 نوشته شود و در مقالات عربی همه این موارد به جز شعرها باید اندازه قلمشان 12 باشد. ابیات عربی نیز لازم است با اندازه قلم 13 و بُلد (bold) نوشته شوند.

- جدول‌ها، تصاویر و نمودارها با ذکر عنوان در بالا و توضیحات و منبع در زیر آورده شود.

- ابتدای هر بند، با نیم سانتی‌متر تورفتگی شروع شود؛ البته سطر نخستِ زیر هر عنوان، نباید تورفتگی داشته باشد.

- نقل­ قول‌های مستقیمِ بیش از پنج سطر، جدا از متن اصلی و با یک سانتی‌‌متر تورفتگی از هر طرف و با همان قلم، ولی با اندازه 11 در فارسی و اندازه 12 در عربی نوشته شود.

- نشانه­‌های ویرایشیِ نقطه، نقطه‌­ویرگول و ویرگول بعد از ارجاع درون متنی می­‌آید. قبل از نشانه‌­های ویرایشی هیچ­گونه فاصله‌­ای ایجاد نمیشود، بلکه فاصله بعد از نشانه باید ایجاد شود.

- بخش‌های مقاله با بخش 1 که به مقدمه اختصاص دارد، شروع می­شود. عنوان هر بخشِ اصلی و زیربخش­ها باید با یک سطر سفید از یکدیگر جدا شوند.

- عنوان­ها (تیترها)ی هر بخش باید بُلد شوند.

- عنوان کتاب­ها در متن مقاله ایتالیک شود و عنوان مقالات درون گیومه قرارگیرد؛ لذا از بُلدکردن نام کتاب یا درون گیومه قراردادن آن پرهیز شود.

- در طی مقاله،  تنها ابیات عربی که با فونت 13 Traditional Arabic تایپ شده‌­اند و نیز عناوین بخش­ها بُلد می­شود؛ لذا از بُلد کردن سایر مطالب مقاله خودداری شود.

- در مقالات عربی که با فونت تردیشنال عربیک تایپ می شوند، برای تایپ «یـ» و «ی» (با دو نقطه زیر آن)، حتما از کلید ترکیبی shift و X استفاده کنید، ولی تایپ «ی» با کلید خودش ایرادی ندارد.

- هرکدام از زیربخش­های مقدمه شامل بیان مسئله، پیشینه، پرسش و... در پاراگرافی مستقل آورده می­شود و لذا به عنوان­‌بندی مستقل برای آن‌ها نیازی نیست.

- زیربخش‌های هر عنوان نباید از سه لایه تجاوز کند؛ مثال: 3-1-4. که بیانگر زیر بخشی از بخش سوم مقاله است.

- به جز اسامی خاص و نام اصول دستور زبان، سایر پی­‌نوشت­های لاتین با حرف کوچک آغاز شود.

- شماره پی­‌نوشت‌ها از آغاز تا پایان مقاله باید دنباله­‌دار باشد و از افراط در دادن پی­‌نوشت اجتناب شود.

- برای شماره پی‌­نوشت­‌ها به هیچ­وجه از ابزار References استفاده نکنید، بلکه به صورت دستی شماره مورد نظر را تایپ کنید و با ابزار superscript (توان) که به شکل x2 در برگه Home  وُرد وجود دارد، عدد تایپ‌­شده را کوچک کنید و در گوشه‌ی بالای متن قراردهید؛ به­ طوری­ که درست مانند شماره ارجاع با استفاده از ابزار رفرنس می­شود. 

- درصورت استفاده از اختصارات ناآشنا، فهرست آن‌ها قبل از نخستین کاربرد، در پی­‌نوشت ذکر شود.

- چنانچه نویسنده یا نویسندگان در تهیه مقاله از منابع مالی سازمان یا نهادهای خاصی استفاده کرده‌­اند، در پی­‌نوشت به این مطلب اشاره شود.

- در تهیه نمودارهای درختی و امثال آن از ابزارهای Draw ، Table و Equation در محیط Word استفاده شود تا تنظیم آن‌ها در نسخه نهایی مشکلی به­ وجود نیاورد.

- کلیۀ مثال‌ها، نمودارها و تصاویر باید دارای شماره پیاپی باشد.

- اشعار باید درون جدول تنظیم شود؛ بدین­‌ترتیب که با استفاده از ابزار Table در محیط Word، جدولی با سه ستون ایجاد می­‌کنید و مصراع اول را درون ستون اول و مصراع دوم را درون ستون سوم قرارمی­دهید. ستون دوم (وسط) نیز برای فاصله بین دو مصراع درنظرگرفته می­‌شود. سپس نشانگر را در انتهای هر مصراع قرار می‌­دهید و با گرفتن هم­زمان کلیدهای Shift و Enter مصرع را می­‌کشید تا انتهای همه مصراع­‌های هر بیت در یک راستا قرارگیرند.

 

4. شیوه تنظیم فهرست منابع و نحوه ارجاع به آنها

1-4. کلیات

- منابع مقاله به­‌صورت الفبایی و براساسِ نام خانوادگی مؤلف تنظیم می‌شود.

- هرگاه از مراجعی، چند چاپ موجود باشد، استفاده از چاپ انتقادی، اولی و مرجح است.

- در مورد آثار مفقود و نیز منسوب، به منابعی که از آن‌ها یاد کرده و یا توضیحی داده‌اند، ارجاع داده می‌شود.

- منابعی که در پایان مقاله ذکر می‌شود، همان منابعی است که در داخل متن استفاده شده است؛ از این ­رو، اگر منبعی تنها در پایان مقاله ذکر شود، اما در داخل متن بدان ارجاع داده نشده باشد، از منابع پایانی حذف خواهد شد.

- برای تفکیک هر جزء، تنها از ویرگول استفاده شود و از نشانه‌های دیگری چون دونقطه بیانی یا نقطه­‌ویرگول پرهیز شود.

- عنوان کتاب­ها و مقاله‌ها در منابع پایان‌ مقاله به طور کامل ذکر شود.

- در بخش منابع درصورتی‌ که نام مؤلف معلوم نباشد، نام اثر جایگزین آن می‌‌شود.

- در فهرست منابع ابتدا منابع فارسی و عربی در یک بخش می‌‌آید و سپس منابع انگلیسی، فرانسوی و... در بخشی جداگانه ذکر می‌‌شود.

- در فهرست منابع، فهرست مقالات از فهرست کتاب‌­ها نباید جدا نوشته شود.

- در فهرست منابع در صورتی­ که مشخصات منبعی بیش از یک سطر  شد، برای سطر دوم نیم­ سانتی­متر تورفتگی ایجاد شود.

- از شماره­‌گذاری یا قراردادن خط تیره در آغاز مدخل‌های فهرست منابع پرهیز شود.

- در انتهای منابع انگلیسی، ترجمه انگلیسی کلیه منابع فارسی و عربی نیز باید نوشته شود؛ مثال:

قائمی نیا، علیرضا (1390)، معنی شناسی شـناختی قـرآن، تهـران: پژوهشـگاه فرهنـگ و اندیشه اسلامی.

Qaeminia, A. (2011). The Semantics of the Quran. Tehran: Islamic Culture and Thought Research Institute. [In Persian].

 

شریفی، لیلا (1388)، رویکردی شـناختی بـه یـک فعـل چنـدمعنایی فارسـی، تـازه‌هـای علوم شناختی، 11(4)، 1-11.

Sharifi, L. (2009). A Cognitive Approach to a Persian Polysemous Verb. New Sciences of Cognition, 11(4), 1-11. [In Persian].

 

معن، مشتاق عباس (2001)، المعجم المفصل فی فقه اللغة، بیروت: دارالکتب العلمیة.

Ma’an, M. A. (2001). Detailed Dictionary of Arabic Linguistics. Lebanon: Scientific Library. [In Arabic].

 

الزرکلی، خیرالدین (2002)، الأعلام، ج3، الطبعة خامسة عشرة، بیروت: دار العلم للملایین.

Al-Zirikli, K. (2002). The Famous Writers (15th ed., Vol. 3). Beirut: House of Science for Mullahs Press. [In Arabic].

 

کلهر، مهدى (1369)، بخش فرهنگی و هنری: تصویرها و تأثیرها، یاد، 20، 142-163.

Kalhor, M. (1990). Cultural and Art Section: Images and Effects. Yad Journal, 20, 142-163. [In Persian].

 

2-4. ارجاع داخل متن

- نام­‌خانوادگی مؤلف یا نام معروف، تاریخ نشر اثر: صفحه یا صفحات. به نوشتن «ص» برای شماره صفحات و نیز «م»، «ق» یا «ش» برای سال‌ها نیازی نیست. همچنین اعداد از راست به چپ نوشته شوند؛ مثل 122-136.

- متن ارجاعی (نقل قول مستقیم) باید داخل گیومه و نشانی آن به­‌ترتیب گفته‌شده، داخل پرانتز قرارگیرد؛ مثل (الهواری، 1979: 38) یا (علی، 1993: 9/602) که در این مثال 9 قبل از ممیز نشانه شماره جلد است.

- اگر در متن به چند اثر از یک نویسنده ارجاع داده شود، هرکدام از آن آثار بر مبنای تفاوت تاریخ نشر تفکیک می‌شود و در منابع پایانی، با نام اثر مشخص خواهد شد.

- درصورتی ‌که به دو اثر چاپ‌شده از یک مؤلف در یک سال ارجاع داده شود، لازم است ابتدا در منابع پایانی، با نوشتن «الف» و «ب» در کنار سال چاپ، آنها را از هم متمایز کنید و سپس در منابع داخلی، بعد از نام­‌خانوادگی مؤلف، سال چاپ به همراه «الف» یا «ب» نوشته شود؛ برای مثال (نظامی، 1389الف: 26)

- چنانچه در متن به نام مؤلفی اشاره و مطلبی از وی نقل شود، در ارجاع آن در پایان نقل­‌قول، تنها به سال و صفحه موردنظر اشاره و از تکرار نام نویسنده خودداری می‌­شود؛ مثل (1351: 125) و درصورتی که صفحه خاصی مدنظر نباشد، تنها سال درون پرانتز قرار می­گیرد.

- در صورتی­ که دو ارجاعِ پشت­ سر هم از یک منبع و یک صفحه باشد، به جای تکرار، به آوردن  «همان» در پرانتز اکتفا می­کنیم؛ اما اگر صفحه متفاوت باشد، علاوه بر آوردن «همان»، شماره صفحه را نیز بعد از دونقطه بیانی می‌­آوریم؛ مثال (همان: 25).

 

3-4. ارجاع پایانی (منابع)

1-3-4. ارجاع به کتاب

- نام‌­خانوادگی مؤلف یا نام معروف، نام مؤلف، (سال انتشار)، نام کتاب، نام و نام­‌خانوادگی مصحح یا مترجم، محل نشر: نام ناشر (بدون ذکر واژه «انتشارات»)، نوبت چاپ (درصورتی که از چاپ­هایی غیر از چاپ نخست استفاده کرده